มาครองโลกกันเถอะ Katekyo Hitman Reborn animation comic doujinshi

 อนิเมตั้งแต่ตอนแรกถึงตอนปัจจุบันครบทุกตอนและคลิปอื่นๆ อีก คลิกไอคอนฮิเบริดไปดูได้เลยจ้า คลิก

 อนิเมรีบอร์น ตอนที่ 157 Namimori Horiday ค่า  ขออภัยที่ช้า  ช่วงนี้วุ่นวายหลายเรื่องไม่ค่อยอยู่บ้านเลยละ  อะมาดูกัน

 สปอยท้ายคลิปละจ้า

 157 Namimori Holiday

 

เปิดฉากมาที่โรงเรียนนามิโมริ  ห้องของกรรมการรักษาระเบียบ  สุดหล่อของข้าพเจ้า  ท่านฮิบาริ เคียวยะ  ก็เปิดประตูมองไปภายในห้องกรรมการ  ด้วยสีหน้าที่หล่อเหมือนเดิมแล้วก็เดินจากไป
ตัดมาทางสึนะ กับพรรคพวก ตอนนี้ก็เดินเล่นกันอยู่  แรมโบ้หัวเราะแบบร่าเริงเลย
"ฮ่า ฮ่า คุณแรมโบ้จะออกไปเล่นล่ะ" แล้วก็วิ่งๆๆๆ
"แรมโบ้  แถวนี้มันอันตรายมากนะ"  สึนะเตือน
"ไม่เป็นไรหรอกน่า"  แล้วก็สะดุดรากไม้ร้องไห้ซะงั้น

 

 

"ก็ไม่น่าจะซนมากเลยนี่นา"  สึนะว่า
"เอาน่า  เด็กๆ ก็ต้องเล่นซนแบบนี้แหละ"  ยามะหัวเราะ
"ฮ้า  อากาศบริสุทธิ์นี่ดีจังเลย" ฮารุสูดหายใจยาว
"อื้อ  ท้องฟ้าก็สดใส"  เคียวโกะเห็นด้วย
เคียวโกะกับฮารุก็คุยกันไปหัวเราะกันไป  สึนะมองทั้งคู่  แล้วคิด

 

 

"ให้เคียวโกะกับฮารุไปเยี่ยมบ้านก็เป็นความคิดที่ดีจริงเหรอ"
แล้วก็นึกถึงในฐานวองโกเล่ที่รีบอร์นกับจางนีนิพูดขึ้นมาได้
"ไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับมิลฟิโอเล่หรอกน่า"  รีบอร์นบอก
"หลังจากที่เมโลเน่เบสหายไป  ก็ไม่มีสัญญานของมิลฟิโอเล่อีกเลย  คงไม่มีปัญหาอะไรหรอกครับ"  จางนีนิพูด

 

 

"เรามีการเตรียมพร้อมรับมือกับเหตุการณ์ผิดปกติเหมือนตอนคุณบาจิลครับ" ฟูตะบอก
"เราจะคอยระวังอยู่ที่นี่ครับ  ไม่ต้องห่วงครับ"
"ฉันจะไปช่วยระวังความปลอดภัยให้ก็แล้วกัน"  เบียงกี้อาสา

 

 

"แต่ถึงไงเราก็อยู่ในโลกอนาคต  ทุกสิ่งทุกอย่างมันไม่ได้เหมือนเดิมหรอกนะ  อย่าลืมเรื่องนั้นล่ะ"  รีบอร์นเตือน

ตัดออกมาเป็นตอนที่สึนะเดินออกมาจากห้องบังคับการ (มั้ง)  ก็เห็นฮายาโตะกับยามะยืนพูดกับเคียวโกะแล้วก็ฮารุ

 

 

"บ้านในอนาคตของเราเหรอ"  ฮายาโตะถาม
"พวกเราได้รับอนุญาตให้ไปดูด้วยค่ะ"  ฮารุบอก
"เราจะไปด้วยกันนะ"  เคียวโกะชวน  ฮายาโตะทำสีหน้าลำบากใจ หลบตา
"ฉันไม่สนใจหรอก"
"เอ๊ะ  คุณไม่อยากรู้เหรอว่ามีอะไรเกิดขึ้นที่บ้านคุณน่ะ"  ฮารุถามฮายาโตะ
"แล้วคุณล่ะคะยามาโมโตะ"  เคียวโกะถาม   ยามาโมโตะทำสีหน้าลำบากใจเลย   สึนะรีบวิ่งมาปรามไว้

 

 

"เคียวโกะจัง"
"สึนะคุง  มีอะไรเหรอจ๊ะ"  เคียวโกะถาม
"อ่า เปล่า  คือ พวกเราไปกันเองก็ได้นะ"
"ทำไมล่ะ"  เคียวโกะงง
"อย่าทำงั้นสิคะ  พวกเราไปด้วยกันเถอะน่า"  ฮารุชวน
"อ่า...ก็ได้"  สึนะรับปากแบบอ้ำอึ้ง
"ใช่  พวกเราไปด้วยกันเถอะ"  ยามาโมโตะสรุป
"ย  ยามาโมโตะ"  สึนะเป็นห่วง
"นั่นสินะ  ดีที่สุดเลย"  ฮารุบอก
"ดีที่สุดเลยจ้ะ  ไปด้วยกันนะ  โกคุเทระคุง" เคียวโกะชวน
"ก็ถ้ารุ่นไปละก็นะ"  ฮายาโตะรับคำแบบเสียงอ่อยๆ
"ออกไปเดินเล่นบ้างก็ดีน่า"  คุณ 80 พูดกับคุณ 59
และแล้วภาพก็ตัดโลด

กลายเป็นสึนะยังเดินอยู่ในป่าที่เดิมแหละ  คิดอีก
"ฉันไม่ตำหนิพวกเธอหรอก  เคียวโกะกับฮารุไม่รู้ว่ามีอะไรเกิดขึ้นกับพ่อของยามาโมโตะ"
"คุณสึนะ  เดินช้าจังเลยค่า  เร็วๆ เข้าเถอะ"  ฮารุหันมาโบกมือเรียกสึนะ
"สึนะ เดี๋ยวก็ทิ้งซะเลยนี่  คุณแรมโบ้จะกินทาโกะยากิ  องุ่น ไอสครีม แล้วก็เครปล่ะ"
"ไปกันเถอะ  สึนะ"  ยามาโมโตะตบบ่าสึนะ


ตัดมาที่ศูนย์การค้าเมืองนามิโมริ
"อ๊ะ  นั่นไง  ร้านเบเกอรี่ยังอยู่ที่เดิมเลย"  เคียวโกะพูด
"ร้านอาหารข้างๆ ก็ยังอยู่"  ฮารุบอก
"เห็นร้านที่คุ้นเคยแล้วค่อยโล่งใจหน่อย"  เคียวโกะบอก
"นั่นสินะ"  ฮารุยิ้ม

"นี่  แล้วยังมีร้านเสื้อผ้าสำหรับผู้หญิงด้วยนะจ๊ะ"  เบียงกี้แนะนำ
"พลาดไม่ได้ซะแล้วล่ะสิ"  ฮารุทำหน้าเอาจริง  เคียวโกะหัวเราะ

ส่วนแรมโบ้ อี้ผิง  กินไอติมหัวเราะกันใหญ่
"ฮ่าฮะ  สตอเบอรี่กับช็อคโกแล็ต  อร่อยกำลังสอง"  แรมโบ้หัวเราะ
"เลอะหน้าหมดแล้วแรมโบ้"  อี้ผิงพูด
"อร่อยเหมือนเดิมเลยนะ"  เคียวโกะพูดกับฮารุ
"โชคดีจริงๆ เลยนะที่ร้านนี้ยังอยู่ที่นี่" ฮารุบอก

"เอ๋  พวกเธอเคยมาที่นี่เหรอ"  สึนะถาม
"อื้อ  ร้านนี้มีชื่อเสียงมากในกลุ่มเด็กผู้หญิงเลยนะ"
"รสชาติยังคงเดิมเลยค่า"  ฮารุการันตี

ส่วนเรียวเฮก็ไปร้านเครื่องกีฬา  ลองนวมไปโลด  แต่ที่กรอบรูปบนโต๊ะเหมือนจะมีรูปเรียวเฮที่เป็นนักมวยอยู่ล่ะ
"แหม..มันเหมาะมือไปเลยนะ  ถุงมือนี่มันน่าอัศจรรย์จริงๆ"
ส่วนยามาโมโตะก็ลองเหวี่ยวไม้เบสบอลฟิ้วๆ

"แหม  ชอบความรู้สึกนี้จริงๆ เลย"
"ยามาโมโตะนี่ ถ้ามีไม้เบสบอลอยู่ในมือก็ยิ่งดูดีนะ"  สึนะพูด  (ว่าแต่สึนะ เมื่อกี้อยู่กับเคียวโกะฮารุ แล้วมาอยู่ตรงนี้ได้ไงน่ะ)
"ก็ยังคงเป็นเจ้างี่เง่าเบสบอลอยู่ดีแหละครับ"  ฮายาโตะออกความเห็น


ตัดมาร้านเสื้อผ้าอีก  ฮารุ เคียวโกะ  ยืนชมเสื้อผ้ากันอยู่อย่างร่าเริง
ส่วนเบียงกี้ก็เลี้ยงไอติมแรมโบ้กับอี้ผิง
ส่วนฮายาโตะไปเปิดพวกหนังสือเรื่องมหัศจรรย์อ่าน  และกำลังตะลึงกับการค้นพบใหม่
"อะ  อะไรนะ  พวกนั้นจับเนสซี่ได้เหรอ"

สึนะเดินมาดูแรมโบ้กับอี้ผิง
"อะไร ตอนนี้พวกนี้กินทาโกะยากิอีกเหรอ  ไม่กินมากไปแล้วหรือไง"
"ก็ห้ามแล้วไม่ฟังเลยน่ะ"  เบียงกี้บอกสึนะ
"หลังจากนี้เราไปกินไอติมกันเถอะนะ"  แรมโบ้ชวนเบียงกี้
"พอได้แล้วเดี๋ยวก็ปวดท้องหรอก"  สึนะปราม
"ฮ่า ฮ่า ช่องท้องของคุณแรมโบ้แข็งแกร่ง"

แรมโบ้เถียง   ฮารุ เคียวโกะ เดินมาพอดี
"ช็อปปิ้งสนุกพอแล้วเหรอ"  สึนะถาม
"ค่ะ"  ฮารุ เคียวโกะ พูด
"งั้นไปในเมืองกันไหม"  เบียงกี้ถาม
"พวกเราเดินดูกันทั่วแต่ว่าไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเลยค่ะ"  เคียวโกะบอก
"ฮารุอยากเห็นอะไรที่มันแสดงถึงอนาคตมากกว่านี้น่ะค่ะ"
"ที่เปลี่ยนไปก็มีแค่ร้านบางร้านเพิ่มขึ้นมา"  เคียวโกะพูด
"งั้นเอาไงดีล่ะ"  สึนะถาม
เคียวโกะหันไปเจอเพื่อนเก่า

"เอ๋  นั่นยูกะจังปีสองนี่นา"
ยูกะจังเลี้ยงลูกอยู่เลย
"ยูกะจังเป็นคุณแม่แล้วนะ"
"น่าตกใจจังเลยนะคะ"  ฮารุออกความเห็น

ตัดไป  ทุกคนต่างก็ไปเยี่ยมบ้านตัวเอง
"ผมกับเบี้ยงกี้จะไปดูแลที่บ้านฮารุนะ"  สึนะพูด
"ฉันจะกลับบ้านกับเคียวโกะ"  เรียวเฮเสนอ
"พวกนายจะไปกับฉันไหม"  ยามะถามแรมโบ้กับอี้ผิง
"คุณแรมโบ้จะเล่นซ่อนหา"  แรมโบ้ตาวาวเป็นประกาย
"อี้ผิงจะเล่นบอล"
"เข้าใจละ" ยามะรับ
"แล้วโกคุเทระคุงล่ะ"  สึนะถาม
"ผมไม่เป็นไรหรอกครับ" ฮายาโตะตอบ
กล้องโคลสมาที่หน้าเบียงกี้

"เอาละ  แยกย้าย"  เรียวเฮสรุป

มาที่บ้านฮารุก่อน  สึนะกับเบียงกี้มาเป็นเพื่อน
"เหมือนไม่มีคนอยู่เลยนะ"  สึนะบอก
ฮารุกดออดถึงสองครั้ง  ไม่มีใครเปิด
"คงออกจากบ้านไปกันหมดน่ะ" สึนะออกความเห็น  "เดี๋ยวลองถามข้างบ้านดูก็ได้"
สึนะกับฮารุเดินมาดูที่บ้านข้างๆ เห็นลุงคนหนึ่งรดน้ำต้นไม้อยู่
"คนนี้ไม่เคยอาศัยอยู่ที่นี่มาก่อนน่ะค่ะ"  ฮารุบอก
"เดี๋ยวลองถามดูดีกว่า"  สึนะบอกฮารุ  แล้วเรียกลุง  "อ่า ขอโทษนะครับ"

"หือ มีอะไรเหรอ"  ลุงหันมาถาม
"คนบ้านมิอุระไม่อยู่เหรอครับ"  สึนะถาม
"อ๋อ  เห็นบอกว่าจะไม่อยู่สักพักน่ะ"  ลุงตอบ
"พวกเขาไปไหนลุงทราบไหมคะ"  ฮารุถาม
"ไม่รู้สิ  แต่ดูเหมือนจะรีบไปนะ  ฉันก็ไม่ได้ถามไว้ด้วยสิ"
"ขอบคุณมากครับลุง"   สึนะพูด   "ไปกันเถอะ ฮารุ"
"ค่ะ"
แล้วทุกคนก็มานั่งหน้าประตูบ้านฮารุนั่นแหละ
"พวกเขาอาจจะหนีไปก็ได้   ครอบครัวฮารุอาจได้รับการเตือนล่วงหน้านะ"   เบียงกี้ออกความเห็น   "ก็เลยหนีจากการต่อสู้ของพวกมิลฟิโอเล่"
"งั้นการต่อสู้ของเราทำให้ครอบครัวของฮารุต้องเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย"  สึนะกังวล
"มันไม่มีเหตุผลที่เธอจะต้องโทษตัวเองนะ"  เบียงกี้พูด
"แต่ว่า..."
"มันมีอะไรที่เธอยังจะทำได้อีกนอกจากทำให้โลกนี้ถูกต้อง  ส่วนครอบครัวของฮารุสามารถกลับมาที่นี่ได้ทันทีที่เป็นไปได้"  เบียงกี้ตอบ    สึนะเห็นด้วย
"อ๊ะ  ฉันจำได้แล้วค่ะ"  อยู่ดีๆ ฮารุก็พูดขึ้น   แล้วก็ไปหยิบตุ๊กตายักษ์ที่วางหน้าบ้านขึ้นมาดู  มีกุญแจบ้านอยู่ข้างใน

ส่วนยามาโมโตะก็พาแรมโบ้กับอี้ผิงไปเล่นบอลที่สนามเด็กเล่น   ลูกบอลโดนหัวแรมโบ้ร้องไห้อีกตามฟอร์ม   แล้วสักแป๊บฮายาโตะก็มาแจม
"โกคุเทระ  ฉันนึกว่านายกลับบ้านซะอีก"   ยามาโมโตะทัก

"ฉันมีซะที่ไหนล่ะ"  ฮายาโตะตอบ
"หือ"  ยามะสงสัย
"ผ่านไปตั้งสิบปี  ฉันย้ายไปตั้งนานแล้ว"
ยามะฟัง  ทำหน้าแบบเห็นใจสุดๆ
"งั้นมาเล่นบอลกับเราไหมล่ะ  จากนั้นก็..."
"ย...อย่างกับฉันอยากงั้นแหละ"  ฮายาโตะตอบแบบ  ตูเขินวุ้ย อะไรเงี้ย
"มาเลย  เจ้าโง่"  แรมโบ้เรียก
"มาเล่นกับเราเถอะค่ะ"  อี้ผิงเรียก
"ชิ  ฉันเบื่ออยู่พอดีหรอกนะ   เล่นให้นิดก็ได้"  ฮายาโตะพูดวางฟอร์ม  แล้วเตะบอลลอยลิ่ว ติ้วๆๆ  ไปเลย  แรมโบ้ กับอี้ผิง ใช้มือรับ
"เจ้าบ้า  บอลที่ไหนเขาใช้มือเล่นกันว้อย"  ฮายาโตะว่า
"ฉันเป็นผู้รักษาประตูเว้ย"  แรมโบ้เถียง
"อย่าพูดเองสิวะ"

ยามาโมโตะดูฮายาโตะเล่นกับเด็กๆ แล้วก็ยิ้มแบบ อ่อนโยน (วุ้ย เขิน)

ที่ฐานทัพวองโกเล่  รีบอร์นก็ซดน้ำชาคุยกับฟูตะ
"พวกนั้นคงสนุกกันใหญ่นะครับ"  ฟูตะพูด

"ก็ไม่แน่หรอก  ฉันก็เพิ่งบอกสึนะไปว่าพวกเราอยู่ในโลกอนาคต"
"หมายความว่าไงครับ"  จางนีนิถาม
"เราไม่ใช่คนที่ควรอยู่ที่นี่   มันไม่มีที่อยู่สำหรับพวกเรา"
"งั้น  ถ้าพี่เคียวโกะกับพี่ฮารุกลับบ้านละก็...."  ฟูตะพูดค้าง  รีบอร์นต่อ
"มันก็คงจะเจ็บปวด"
"งั้นเราก็ไม่ควรปล่อยให้พวกเขาไปเหรอครับ"   จางนีนิถาม
"มันไม่สำคัญเท่าไหร่หรอกน่า" รีบอร์นตอบแล้วก็ยิ้ม

ตัดไปบ้านฮารุ  ฮารุเข้าบ้านได้แล้วก็เปิดหน้าต่างห้องตัวเอง  แล้วมองไปรอบๆ ห้อง  คิด
"นี่มันรู้สึกไม่เหมือนห้องของฉันเลย"
แล้วก็เห็นจดหมายฉบับหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะ  ฮารุประหลาดใจ
ที่บ้านซาซางาวะ   เรียวเฮกับเคียวโกะเดินเข้าบ้าน   เรียวเฮพูด
"เหมือนจะไม่อยู่บ้านกันทั้งคู่เลยนะ"  คงหมายถึงพ่อกับแม่มั้ง

"นั่นสิ แย่จังเลยนะคะ"  เคียวโกะบอก
"น้องอยากเจอพวกท่านเหรอ"  เรียวเฮถาม
"ไม่เลยค่ะ  ขืนพวกท่านเห็นเราคงแปลกใจแย่"  เคียวโกะตอบ
"นั่นสิ"  เรียวเฮพูดแกมหัวเราะ
"น้องรู้สึกตื่นเต้นนะคะ  ขนาดนี่เป็นห้องของน้องเอง" เคียวโกะพูดแล้วก็เปิดประตูห้องเข้าไป   "เหมือนเดิมทุกอย่างเลย"
แล้วก็เห็นตะกร้าไหมพรมวางอยู่บนโต๊ะ
"เอ๋   ฉันในอนาคตถักนิตติ้งด้วยเหรอ"
ส่วนเรียวเฮก็สำรวจห้องตัวเอง  เห็นกระสอบทรายแขวนอยู่

"ฉันในอนาคตยังคงฝึกอย่างหนักสินะ"   แล้วหันมามองพวกถ้วยรางวันที่วางอยู่อีกด้าน  "ดูจำนวนถ้วยรางวัลพวกนี้สิ   ฉันยังคงชกมวยอยู่สินะ  ฉันในอนาคตนี่ก้าวหน้าจริงๆ"
แล้วก็มองเห็นกรอบรูปที่อยู่ข้างถ้วยรางวัล   เรียวเฮถึงกับตะลึงยืนสั่นไปเลย
"อะ  อะไรนั่นน่ะ"
55555  รูปคุณพี่กับแฟนสาว   55  ตกใจขนาดนั้น   แฟนสวยละสิคุณพี่ 5555

สึนะเดินเข้ามาหาฮารุในห้อง  ฮารุนั่งนิ่งไปเลยเชียว
"ฮารุ  เป็นไรหรือเปล่าน่ะ"  สึนะถามอย่างห่วง
"ตลกจังเลยนะคะ  แม้ว่าที่นี่จะเป็นบ้านของฉัน  แต่ก็รู้สึกว่ามันเป็นของคนอื่น  ผ้าม่าน  ที่นอน  ตุ๊กตาสัตว์  ตำแหน่งของเฟอร์นิเจอร์  หนังสือบนชั้น  แตกต่างไปหมดเลย  แล้วยังจดหมายที่ฉันในอนาคตทิ้งไว้ให้ตัวเองอีก   ฟังดูเหินห่างจัง"
น้ำตาหยด 1 แหมะ  ฮารุรีบเช็ดน้ำตาหันมาพูดกับสึนะ
"ฉันรู้สึกว่าได้เห็นสิ่งที่อยากเห็นแล้วล่ะค่ะ  ตอนนี้ฉันดีขึ้นแล้วค่ะ"  ว่าแล้วก็มองไปรอบห้อง  "ตอนนีฉันรู้สึกแล้วค่ะว่านี่ห้องฉัน   บ้านฉันใจอดีต  บ้านที่พ่อแม่ของฉันอยู่  และการมาที่นี่ทำให้ฉันได้เรียนรู้สิ่งหนึ่ง  ฉันในอนาคตมีความสุกดี  ฉันไม่ยอมแพ้หรอกค่ะ"

ฮารุยิ้ม  เบียงกี้ลากสึนะเบี่ยงไปแล้วยกนิ้วโป้งให้ฮารุ


ที่ฐานวองโกเล่  รีบอร์นพูด
"ฉันคาดว่า  สึนะจะได้เรียนรู้จากการเฝ้ามองเคียวโกะกับฮารุ"
"หมายความว่าไงครับ"  จางนีนิถาม
"พวกนี้ไม่มีทางย้อนกลับจากการต่อสู้ที่กำลังจะมาถึงได้  ดังนั้น  พวกเขาต้องเห็นเส้นเริ่มต้นด้วยตัวของพวกเขาเอง"  รีบอร์นบอก  "ฉันหวังว่าพวกนั้นจะได้ตระหนักว่าพวกเขากำลังต่อสู้เพื่ออะไร  ด้วยการได้มองเห็นว่า  อนาคตโอบอุ้มอะไรอยู่"

ตัดไปโน่นเลย  โรงเรียนนามิโมริ  สึนะ  เบียงกี้ ฮารุ มาถึงหน้าโรงเรียน
"จะมาจบที่โรงเรียนนี่เหรอ"  เบียงกี้ถาม
"อื้อ  ว่าจะมาแอบดูหน่อยก่อนกลับน่ะ" สึนะตอบ
"รุ่นที่สิบครับ"
"โย่ สึนะ"
ปรากฏว่า  ฮายาโตะ กับ ยามาโมโตะ ก็มาที่โรงเรียนด้วย
"เฮ้  โกคุเทระ ยามาโมโตะ"  สึนะทัก
"รุ่นที่สิบครับ   ทำไมมาอยู่นี่ล่ะครับ"  ฮายาโตะถาม
"แล้วนายล่ะ" สึนะย้อนถาม
"ก็อยากจะมาดูโรงเรียนก่อนกลับน่ะ"  ยามาโมโตะบอก
"อา  สึนะคุง"
ปรากฏว่าเคียวโกะกับคุณพี่ก็มาโรงเรียนเหมือนกัน
"อยากใช้เวลาที่เหลือในโรงเรียนของเราน่ะจ้ะ  สึนะก็ด้วยเหรอ"  เคียวโกะถาม
"อา ใช่แล้วละ"  สึนะตอบ
"ไปบ้านเป็นไงบ้าง"  ฮารุถามเคียวโกะ
"สนุกมากจ้ะ"  เคียวโกะตอบ
แต่คุณพี่สิไฟลุกพรึ่บๆ
"ฟังนะทุกท่าน  เราจะต้องต่อสู้สุดหูรูด"
"ทำไมแกตื่นเต้นจังวะ"  ฮายาโตะถาม
"คุณพี่เป็นแบบนี้ตั้งแต่ได้เห็นห้องของตัวเองน่ะค่ะ"
"สู้ๆ สุดหูรูด  เพื่ออนาคตที่สว่างไสว  เพื่อคนที่เราจะรักในอนาคตด้วย"  โห  ไฟลุกทางตา 5555  "สู้เพื่อปกป้องสุดหูรูด"
"เป็นอะไรมากไหมเนี่ย"  สึนะอย่างเง็ง
"รุ่นที่สิบครับ  ถ้าจะหยุดคิดสักนิด  ก็จะรู้เองแหละครับว่าหมอนี่เป็นอะไรไป"  ฮายาโตะบอก
"ร..เหรอ"  สึนะยังไม่หายเซ่อ
"เอาละ  ไปที่ห้องเรียนของพวกเรากันเถอะ"  ยามาโมโตะชวน

ทางเดินในโรงเรียนก็ยังเหมือนเดิมแหละ  สึนะพูดอีก
"ว้าว  ผ่านไปสิบปีก็ไม่ได้เปลี่ยนไปเท่าไหร่เลยนะ"
"ก็ยังดูดีเหมือนเดิมนะ"  ยามาโมโตะบอก
แป๊บเดียว  ทั้งหมดก็เข้าไปในห้อง  นั่งที่ๆ ตัวเองเคยนังเรียน
"ฮะ ฮะ  ที่นี่ไม่เปลี่ยนไปเลยนะ"  ยามาโมโตะบอก
"รู้สึกดีแปลกๆ ล่ะ" เคียวโกะบอก
"งั้นฮารุจะเป็นครูให้นะคะ"  ฮารุพูดอยู่หน้าชั้น
"ฉันเป็นผู้รักษาประโยชน์ทางบ้านแล้วกัน" เบียงกี้พูด   ยืนอยู่ข้างฮารุ
"นักเรียนรุ่นพี่อย่างฉันจะแนะนำวิถีลูกผู้ชายให้พวกนายเอง"  เรียวเฮอาสา
"งี่เง่า"  อายาโตะว่า
"นักเรียนนั่นน่ะ  เดี๋ยวจับส่งห้องกรรมการรักษาระเบียบซะเลยนี่"  ฮารุตวาดฮายาโตะ
"นั่งมุมนี้ แอบหลับก็ไม่มีใครรู้ด้วยล่ะ" ยามาโมโตะพูด  กางหนังสือแล้วหมอบลง
"ฉันก็นั่งหลับแถวนี้ไม่เห็นมีปัญหาอะไรเลย"   ฮายาโตะพูด
สึนะยิ้มหันไปมองอีกทาง  ฮายาโตะถาม
"รุ่นที่สิบครับ  มีอะไรผิดปกติเหรอครับ"
"บางอย่างมันทำให้ฉันรู้สึกขำน่ะ"  สึนะตอบ  "คือพวกเราทั้งหมดมาที่นี่โดยที่ไม่ได้วางแผนกันมาก่อนเลย"
"เออจริงของนายนะ"  ยามาโมโตะรับ
สึนะยิ้ม  ทำหน้าสบายใจ คิด

"โรงเรียนนามิเป็นที่ๆ พวกเราได้พบกัน  และที่ๆ เราได้ใช้เวลาร่วมกัน"
กล้องลองช็อต ค่อยๆ เลื่อน  ไปโน่นเลย  ดาดฟ้าโรงเรียน ตอนนี้ทุกคนอยู่บนดาดฟ้าแหละ
"รู้สึกดีจังเลยค่ะ"  ฮารุพูด
"มีตึกสูงเพิ่มขึ้นอีกแล้วล่ะ"  เคียวโกะพูด
"บ้านฮารุอยู่ไหนน้า  อ๊า  ตึกสูงนั่นบังหมดเลย"
สึนะยิ้ม   แหงนมองฟ้า  คิดอีก  พ่อคนคิดมาก
"ตอนนี้  ฉันเข้าใจซึ้งถึงแก่นแล้วล่ะ  สิ่งที่เราปกป้องนอนสงบอยู่ที่โรงเรียนแห่งนี้"
"รุ่นที่สิบครับ  พวกเราต้องชนะแน่ครับ"  ฮายาโตะพูด ยิ้ม

"เราจะทำให้ดีที่สุด"  ยามาโมโตะพูด
"นายไว้ใจพวกเราได้เลย"  เรียวเฮพูด
สึนะมองทุกคนอย่างซาบซึ้งใจ  ยิ้ม  คิดอีกละ
"เราจะต้องชนะ  แล้วเราจะมาใช้เวลาสนุกสนานที่ที่อีก"
แต่เจ้าแรมโช้ดันกระโดดกอดสึนะแล้วฉี่ราดเลยชุลมุนใหญ่

กล้องลองช็อต  แพนมาที่มุมหนึ่งของดาดฟ้า  กรี๊ดล่ะ
คุณฮิบาริ (สุดหล่อ)  ก็นอนมองอาวุธกล่องในมือ  จับไปจับมาโลด   บ่นอีก
"เสียงดังจริงๆ"  อา  เสียงพี่น่ะค่ะ หล่อจริงๆ
แต่แล้วก็มีเสียงหล่ออีกเสียงแทรกขึ้น
"น่า อย่าทำงั้นสินะ"
คุณฮิลุกตั้งท่าเตรียมสู้โลด  เสียงหล่อๆ ก็ยังพูดต่อ
"พวกนั้นดูกระฉับกระเฉงดีออก  ฉันคงปล่อยพวกนั้นไปได้สักพักล่ะ"
กล้องก็ค่อยๆ แพนไปที่ต้นเสียง  สูงขึ้น สูงขึ้น
"เดี๋ยวก่อนน่า เคียวยะ  อย่าดุนักเลยน่า" (เพราะพี่มารับแล้ว 55)
"ฉันแน่ใจว่าจะเทรนนายได้ดีแน่" (แปลว่า แล้วพี่จะสอนอะไรดีๆ ให้นะจ๊ะ 555555)
แล้วทั้งคู่ก็มองตากันไปมาจนจบเรื่อง  อา  สมบัติคาวาโลเน่  จะไปไหนเสีย

 

 

Shot today

ซีนคัทในวันนี้  ขอนำเสนอตำนานการพบรักของคนคูนี้อีกครั้ง หรือ โคแก่ กินหญ้าอ่อน 555

เริ่มด้วยภาพโคแก่

ต่อด้วยหญ้าอ่อน (โหดๆ) จ้องตากันไปจ้องตากันมา

อิอิ  จบจ้า  โปรดตรวจสัมภาระก่อนออกจากโรงภาพยนต์

Links Sponsor