มาครองโลกกันเถอะ Katekyo Hitman Reborn animation comic doujinshi

 อนิเมตั้งแต่ตอนแรกถึงตอนปัจจุบันครบทุกตอนและคลิปอื่นๆ อีก คลิกไอคอนฮิเบริดไปดูได้เลยจ้า คลิก

สวัสดีค่ะพี่น้อง  ตอนที่ 158 แล้วละ  เรื่องราวในฐานวองโกเล่ สปอยท้ายคลิป ละจ้า

 

 

 

 

สึนะเปิดประตูย่องเข้าห้องน้องบาจิล  พอเห็นน้องบาจิลนอนหลับสบายดีก็โล่งใจ
"เฮ่อ  คุณบาจิลหลับปุ๋ยเลย"
"เฮ้ สึนะ"
เสียงรีบอร์นดังขึ้น  สึนะตกใจร้องจ๊ากเพราะโดนจับได้ (Eนี่)

 

"รีบอร์นนี่  อย่าทำให้ฉันตกใจแบบนั้นสิ"
"บาจิลหลับไปเพราะเหนื่อยมาก  นายไม่ต้องกังวลขนาดนั้นหรอก   ปล่อยให้หมอนั่นนอนหลับไปเถอะ"  รีบอร์นพูด
"ที่ฉันกังวลมันก็ช่วยไม่ได้นี่นา   ก็เขาถูกพาตัวมาโลกอนาคต  ต่อสู้กับพวกมิลฟิโอเล่ตามลำพังตัวคนเดียวเพื่อมาถึงทึ่นี่  มันต้องเป็นการทดสอบที่สาหัสมากแน่" สึนะเป็นห่วง
"บางทีนะ  ในฐานะของสมาชิกของผู้ดูแลนอกแก๊ง Cedef  หมอนี่ก็ต้องฝึกให้คุ้นเคยกับการต่อสู้  สำหรับการต่อสู้ที่ใช้กล่องและแหวน  หมอนี่ก็แค่ละอ่อนดีๆ นี่เอง"  รีบอร์นพูด
"อืม  ฉันอยากจะคุยกับคุณบาจิลถ้าเขาตื่นขึ้นมา  พูดถึงเรื่องนั้น  อาวุธกล่องของคุณบาจิลเป็นแบบไหนกันนะ"
"ไฟดับเครื่องชนของบาจิลเป็นสีฟ้า  มันก็น่าจะเป็นอาวุธกล่องวรุณ"  รีบอร์นตอบ
"วรุณ  ธาตุวรุณเหมือนของยามาโมโตะ"
"ถ้าหมอนั่นตื่นนายก็ขอดูอาวุธกล่องซะสิ  ว่าแต่แกมีเวลาไปห่วงเรื่องคนอื่นเหรอฟะ  ฉันบอกให้พวกแกพักผ่อนเยอะๆ ไม่ใช่เรอะ"  รีบอร์นเริ่มเฮี้ยบ
"อา ก็ใช่อะนะ  แต่ว่า..." สึนะยังกังวลอยู่
"เอาน่ะ  มันเป็นเรื่องปกติของบอสที่ต้องเป็นห่วงผู้ใต้บังคับบัญชา"  รีบอร์นพูด
"มันไม่ใช่แบบนั้นนะ"  สึนะเถียง  "ฉันก็เป็นห่วงทุกคนเท่าๆ กันนั่นแหละ  ไม่ใช่แค่คุณบาจิลหรอก"
แก้ตัวทำไมยะ  แกมีฮิบาริอยู่นะช้านห้าม
"พวกเราที่ผ่านมาทั้งหมดนั่นแหละ  มันแค่เริ่มจะหนักขึ้น"  ไม่เข้าใจที่พูดอะสึนะ

 

 

"นั่นเป็นเหตุผลให้นายต้องเพิ่มพลังและความแข็งแกร่งไงล่ะ"  รีบอร์นบอก
"ฉันรู้น่า"  สึนะรับคำแล้วนึกในใจ
"มีแต่หมอนี่แหละที่พยายามบังคับให้ฉันไปฝึกตอนกำลังเหนื่อยน่ะ"
"รึนายอยากจะเริ่มต้นฝึกก่อนคนอื่นๆ ล่ะ"  รีบอร์นเสนอ  "ฉันจะเพิ่มคอร์สฝึกพิเศษให้นายเลย"
"ม่ายอ่ะ  ฉันจะพัก"  สึนะรีบห้ามแถมหัวเราะแห้งๆ ด้วย

 

ตัดมาที่แรมโบ้กับอี้ผิง  แรมโบ้เดินร้องเพลงไปเรื่อยๆ
"คุณแรมโบ้หิวแล้ว"

 

เดินมาถึงน่าจะหน้าห้องน้องโครม   แรมโบ้เห็นอาหารวางไว้ชุดใหญ่
"ล้า   มีอะไรน่าอร่อยวางไว้นี่ด้วยล่ะ  ใครดีใครได้ล่ะน้า"  แรมโบ้เตรียมลุย
"อย่านะแรมโบ้"  อี้ผิงรีบห้าม
"แรมโบ้จัง  กินไม่ได้นะจ๊ะ"  ฮารุกับเคียวโกะรีบวิ่งมาห้ามด้วย
"นี่เป็นของโครมจ้ะ"  เคียวโกะบอก
"เธอไม่ได้แตะต้องมันอีกแล้ว  น่าเป็นห่วงจัง"  ฮารุสีหน้ากังวล
"โครมจังจะเป็นอะไรไหมนะ"  เคียวโกะก็ห่วง

 

 

"โครมไม่กินแล้วทำไมเค้ากินไม่ได้ล่ะ"  แรมโบ้ไม่ยอม
"แต่ว่านี่น่ะ  ทำตั้งนานแล้วล่ะจ้ะ  จริงๆ ก็ใกล้เวลาอาหารว่างแล้ว  เดี๋ยวเราจะทำอะไรให้ทานกันนะจ๊ะ  เราไปในครัวกันเถอะจ้ะ"  เคียวโกะชวน
"ของว่าง"  แรมโบ้ตาลุก  "ทาโกะยากินะ  เค้กก็ดีล่ะ"
"จ้ะ  งั้นไปดูกันเถอะว่าเราจะทำอะไรกินดี"  เคียวโกะเดินนำไป
"เราน่าจะทำแพนเค้กกันนะ"  ฮารุเสนอ
"เย้ คุณแรมโบ้จะใส่เนยกับน้ำเมเปิ้ลเยอะๆ เลย"  แรมโบ้ร่าเริงวิ่งตามไป   อี้ผิงมองไปห้องโครมอย่างกังวล  แล้ววิ่งตามไป

 

ตัดไปครัว  แรมโบ้ก็กินแพนเค้กอย่างอร่อย  หัวเราะอย่างร่าเริง

 

"ดีใจที่เธอชอบนะ"  ฮารุพูด  "ยังมีอีกเยอะเลยจ้ะ"
"มีอะไรเหรอจ๊ะอี้ผิง"  เคียวโกะถามอี้ผิงที่ไม่ยอมกินอะไรเลย
"อะไรเหรออี้ผิง"  แรมโบ้ถาม
"อี้ผิงกังวล"  อี้ผิงตอบ
"เรื่องโครมจังน่ะเหรอจ๊ะ"  เคียวโกะถาม
"ตั้งแต่ตอนนั้นโครมก็ไม่ออกมาเลยนะ"  ฮารุกังวลด้วย
ประตูครัวเปิดผัวะ  สึนะเดินเข้ามากับรีบอร์น
"แรมโบ้กับอี้ผิงกินของว่างกันอยู่เหรอ  เอ๋"  สึนะมองหน้าเศร้าๆ ของฮารุและเคียวโกะ  "เป็นอะไรไป  ฮารุ เคียวโกะ"
ฮารุเลยเล่าให้สึนะฟัง  สึนะเป็นห่วงอีก
"เอ๋  โครมไม่ยอมกินอะไรเลยเหรอ"
"อื้อ  พวกเราก็เลยกังวลน่ะจ้ะ"  เคียวโกะตอบ
"เธอคงไม่คุ้นกับความอ่อนโยนน่ะจ้ะ  พวกเธอต้องค่อยๆ เข้าใกล้โครมทีละนิด"  เบียงกี้พูด
"แล้วพวกเราจะทำไงดีล่ะ  โครมจะต้องหิวมากแน่ๆ"  เคียวโกะกับฮารุสีหน้ากังวล
"ตาแกแล้วสึนะ"  รีบอร์นเริ่มทำตัวป๋าดัน

 

 

"เอ๋ ฉันเหรอ"
"ฉันไม่เคยบอกนายรึไงว่าเป็นหน้าที่ของบอสที่ต้องเข้าใจผู้ใต้บังคับบัญชา"
รีบอร์นว่างั้น  สึนะก็เอาด้วย

 

ตัดภาพ  มาหน้าห้องน้องโครม  สึนะเคาะประตู
"โครม  นี่ฉันเอง"
"บอสเหรอ" โครมถาม
"ใช่  ขอเวลาสักนาทีได้ไหม"  สึนะถาม  โครมแง้มประตูห้องออกมา

 

"มีอะไรเหรอคะ"
"อ้า  ค..คือฉันห่วงนิดหน่อยน่ะ แบบเธอเป็นไงบ้างเหรอ"  สึนะถามแบบอ้ำอึ้ง
"ฉันสบายดีค่ะ" โครมตอบ
"ก ก็ดี"  สึนะเป็นเครียด  ไม่เคยกล่อมหญิง อิอิ  มีนึกในใจ  "ฉันจะพูดอะไรอีกดีล่ะ"
ว่าแล้วก็ได้ยินเสียงฮายาโตะบ่นมาไกลๆ

 

 

"บอกแล้วว่าให้เลิกตามฉันไงล่ะ"
โด่  นึกว่าอุริ  ยามาโมโตะเองเหรอที่เดินตามฮายาโตะต้อยๆ เนี่ย
"ทำไมล่ะ"  ดู มันถามเนียน  "ก็ฉันอยากเดินเล่นนี้  จะได้ออกกำลังไปด้วย โอ๊ะ"
ยามะหันมาเจอสึนะ  ฮายาโตะถาม
"รุ่นที่สิบครับ  มาทำอะไรแถวนี้ครับ"
"ทำอะไรเหรอ สึนะ" ยามะถาม
"เอ่อ"
สึนะยังไม่ทันตอบ  โครมปิดประตูโลด
"เอ๋ อ๊ะ โครม"  สึนะเรียก
"มีอะไรเหรอ  สึนะ"  ยามาโมโตะงง

 

 

"นี่มันห้องเด็กผู้หญิงนั่นนี่นา"  ฮายาโตะถาม  "มีธุระอะไรกับแม่นั่นครับ"
"อ่า  เดี๋ยวก่อนนะ"  สึนะรีบหันไปเรียกโครม
"โครม  ออกมาทานข้าวได้ตลอดเวลาที่ต้องการเลยนะ  เคียวโกะกับพวกเราจะรอนะ"

 

ตัดภาพมาทางรีบอร์นโลด  ป๋าแกนั่งกอดอกฟังอย่างเข้าใจเหตุการณ์สุดๆ  แล้วถาม
"แล้วแกเลยย่องกลับมาเลยเรอะ"
"โทษทีนะ  ฉันไม่ได้ช่วยอะไรเลย" สึนะขอโทษ
"ม  ไม่จริงนะครับ  บอสอุตส่าห์ไปเยี่ยม ผู้หญิงคนนั้นต่างหากที่ไม่มีมารยาท"  ฮายาโตะรีบแก้
"แต่ก็น่าเป็นห่วงสุขภาพนะถ้าไม่ยอมกินอะไรเลยเนี่ย"  ยามาโมโตะพูด
"ปล่อยไปเถอะ  เดี๋ยวหิวก็ออกมากินเองนั่นแหละ"  ฮายาโตะพูด
"ก็หวังอย่างนั้นนะ"  สึนะกังวล
เบียงกี้ฟังอยู่เลยหันไปถามฮารุกับเคียวโกะ
"ว่าแต่พวกเธอยอมแพ้แล้วเหรอ"

 

ฮารุ  เคียวโกะ นิ่งนึก  ฮารุตอบ
"ไม่มีทางค่ะ  ฉันไม่มีทางอยมแพ้ที่จะเป็นเพื่อนกับโครมหรอกค่ะ"
"ฉันก็เหมือนกันค่ะ  ฉันจะทำอาหารเพิ่มแล้วเอาไปให้โครมค่ะ"  เคียวโกะพูดด้วย  "นะ ฮารุจัง  เราอยากให้โครมได้กินอาหารดีๆ เนอะ"
"ใช่  เรามาเริ่มทำกันเถอะ"
ฮารุกับเคียวโกะรีบไปทำอาหาร  สึนะ ฮายาโตะ ยามา ยืนมองทำหน้าเอ๋อ  สึนะคิด
"พวกนี้แข็งแกร่งจริงๆ เลย"
เบียงกี้เหมือนมีพลังจิต  หันมาพูดกับสึนะเฉย

 

 

"ผู้หญิงน่ะ  แกร่งกว่าที่ผู้ชายคิดนะ  อย่าลืมซะล่ะ"
"นั่นสินะ  โครมก็คงเหมือนกันละสินะ" สึนะพูด
"รุ่นทีสิบครับ" ฮายาโตะพูด
"มีอะไรเหรอ สึนะ"  ยามะถาม
"อืม  ฉันพยายามที่จะคุยกับโครม  แต่แล้วฉันก็รู้ว่าฉันไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับเธอ  อย่างเช่น  โครมมาจากไหน    ความสัมพันธ์ของเธอกับมุคุโรและเพื่อนๆ  ฉันไม่รู้เลยสักเรื่องหนึ่ง"
"สึนะ"  ยามะเห็นใจ
"รุ่นที่สิบไม่จำเป็นต้องรู้สึกแย่เลยครับ   ถึงตอนนี้พวกนั้นจะเป็นส่วนหนึ่งของผู้พิทักษ์  แต่ก็เริ่มจากการเป็นศัตรูกันมาก่อนนะครับ"  ฮายาโตะปลอบ
"ก็จริง  แต่ตอนนี้เธอก็สู้ร่วมกับพวกเรา"  ว่าแล้วสึนะก็หันมองเคียวโกะกับฮารุ  คิดอีก
"ยังมีเรื่องที่ฉันไม่สามารถบอกกับเคียวโกะและฮารุ   บางทีโครมก็คงมีเรื่องที่ไม่อยากเล่าให้พวกเราฟังเหมือนกัน  ฉันบังคับเธอไม่ได้หรอก"
กล้องโคลสมาที่หน้ารีบอร์น แล้วค่อยๆ ซูมออกโลด

 

ตัดมาที่ฐานเมโลเน่เบสมั้ง  ที่ๆ น้องโชกับสปานานั่งทำงานกันอยู่  สึนะ ยามะ ฮายาโตะก็เดินเข้ามา  ในมือสึนะถือห่อข้าวด้วย  สึนะทัก
"อิริเอะซัง  สปาน่า"

 

"วองโกเล่"  สปาน่าทักตอบ  น้องโชเมินแน่ะ
"เฮ้ย  รุ่นที่สิบอุตส่าห์มาด้วยตัวเองนะเฟ้ย"  ฮายาโตะมีด่า
"อ่า โกคุเทระ"  สึนะปราม
สปาน่าลุกมาจับบ่าน้องโชเขย่าแล้วเรียก
"โชอิจิ"

 

 

น้องโชรู้สึกตัว  แหงนมองสปาน่าทำหน้าเอ๋อ
"วองโกเล่มาแน่ะ"  สปาน่าชี้
"อ้าว  สึนะโยชิคุง  มาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่น่ะครับ"  น้องโชทักแบบดีใจ  ประมาณทำงานเพลินจนไม่ได้ยินซะงั้น
"เพิ่งมาถึงเองแหละครับ"  สึนะตอบ
"โทษทีนะครับผมไม่ทันรู้เลย"  น้องโชขอโทษ
"ถ้าลองได้สนใจอะไรแล้ว  โชอิจิจะตัดออกจากโลกภายนอกอย่างสมบูรณ์น่ะ"  สปาน่ารู้ใจสุดๆ
"นายก็เหมือนกันนั่นแหละสปาน่า"  โชพูด

 

 

"ร เหรอ"  สึนะเหมือนจะงง
"ฮะฮะ  สมาธิขั้นสูงสินะ"  ยามาโมโตะหัวเราะ
"อ่าจริงสิ  เคียวโกะกับฮารุทำอาหารกลางวันให้น่ะ"  สึนะเอาห่อข้าวไปวางหน้าน้องโช
"ขอบคุณครับ"  น้องโชพูด  "จริงๆ ผมก็หิวมาแล้วนะครับเนี่ย"

 

 

"ห..หมอนี่ไม่รู้ว่าตัวเองหิว  สมาธิอะไรของเขานักหนานะ"  สึนะหน้าเอ่อคิดในใจ  แล้วถาม
"ว่าแต่งานคุณเป็นไงบ้างครับ"
"ก็ยากอยู่  แต่ผมก็จัดการไปได้บ้างแล้วล่ะครับ  ผมมีเครื่องจักรสองตัวคอยช่วยอยู่"  โชตอบ
"ส่วนฉันก็ทำไปตามคำแนะนำของโชอิจิ" สปาน่าเสริม  "โชอิจินี่น่าทึ่งจริงๆ"
"อย่ายอน่าสปาน่า"  โชหันพูดกับสปาน่า   สปาน่าเปิดกล่องข้าวของสึนะ หยิบข้าวปั้นขึ้นมา
"โอ๊ะ  ข้าวปั้น  ฉันชอบอาหารญี่ปุ่นจริงๆ  ขอบใจมากนะ  วองโกเล่"
"อื้อ  อืม  อิริเอะซัง"  สึนะหันไปหาน้องโช
"มีอะไรเหรอครับสึนะโยชิคุง"
"เกี่ยวกับโรคุโด  มุคุโร คุณมีข่าวสารจากวินดีเซ่เกี่ยวกับมุคุโรใช่ไหม"
แล้วภาพก็ย้อนไปตอนที่น้องโครมถามเรื่องมุคุโรกับโชจังตอนโน้นนนนแน่ะ  ก่อนตัดภาพกลับมา  สึนะถามต่อ
"ผมอยากรู้ว่าคุณพอจะรู้ไหมว่าตอนนี้มุคุโรทำอะไรอยู่"
"โชคร้ายจัง  ผมไม่รู้เลยครับ"  โชตอบ  "คุณก็รู้ว่าคุกวินดีเซ่เป็นองค์กรพิเศษ  มันยากที่จะได้ข่าวคราวอะไร  แล้วเราก็ไม่ได้รับอนุญาตให้แทรกแซงด้วย  ขอโทษนะครับที่ผมช่วยอะไรไม่ได้เลย"
"ไม่เป็นไรหรอกครับ  ผมเองก็คาดหวังมากไป" สึนะตอบ  "ผมก็แค่อยากได้ข่าวสารอะไรที่จะทำให้จิตใจของโครมดีขึ้น"

 

 

"ถ้าผมได้ข่าวอะไรเริ่ม ผมจะบอกให้คุณรู้แน่นอนครับ" โชรับปาก
"ขอบคุณมาครับ" สึนะโค้ง
"แต่ตอนนี้  โรคุโด มุคุโรก็ยังคงทำให้ผมประหลาดใจ"  โชพูดต่อ
"เอ๋" สึนะเง็ง
"เขาลักลอบเข้าไปที่สำนักงานใหญ่ของมิลฟิโอเล่สาขาอิตาลีเพื่อขโมยข้อมูล  และได้เผชิญหน้ากับคุณเบียคุรัน"
สึนะฟัง แล้วคิด
"แม้แต่สิบปีผ่านไป  มุคุโรก็ยังคงทำเรื่องที่เหนือความคาดหมาย"
"ผมไม่รู้เหตุผลที่โรคุโด มุคุโรต้องทำเช่นนี้   แต่เขาคงพยายามที่จะช่วยวองโกเล่ด้วยวิธีของเขาเอง"  โชออกความเห็น
"เชอะ  หมอนั่นไม่ใช่คนแบบนั้นหรอก"  ฮายาโตะแย้งทันควัน  ยามะชำเลืองมอง แล้วแย้ง
"แต่เขาอยู่ข้างเดียวกับเรานะ"
"ฉันไม่ยอมรับหรอกเว้ย"
"เขาสู้อยู่ข้างเดียวกับเรานะ" ยามะยังไม่ยอม  สึนะคิด
"ฉันไม่รู้ว่ามุคุโรเป็นพวกเดียวกันรึเปล่า  แต่เขาใส่ใจโครมมาก  ฉันหวังแค่ว่าเขาจะกลับมาหาเธอในเร็วๆ นี้"

 

ที่ฐานทัพ  สึนะเดินมาดูหน้าห้องโครมอีก  อาหารไม่พร่องอีกแล้ว
"ไม่ได้แตะต้องอีกแล้ว"
สึนะรำพึง  มองไปเห็นถุงเสื้อผ้าอยู่ข้างถาดอาหาร  ฮารุ เคียวโกะเขียนโน๊ตเอาไว้

 

"ใช้เสื้อผ้าเราได้ตามใจชอบเลยจ้ะ"
สึนะยิ้ม  นึกในใจ
"ขอบคุณนะ ทั้งสองคน"
"ฉันหวังว่าโครมจะเข้ากับทุกคนได้ในเร็วๆ นี้นะ"  คิดอีก  ตัดฉาก แช้บ

 

มาในห้องประชุม ทุกคนนั่งหันหน้าเข้าหากัน มีสึนะ ยามาโมโตะ ฮายาโตะ เรียวเฮ  สึนะถาม
"คุณพี่เป็นไงบ้างครับ"
"อืม  สบายมาก  รู้สึกเหมือนกำลังจะได้วิ่งสุดหูรูด"
"นั่งอยู่เรื่อยๆ แบบนี้ฉันก็รู้สึกแย่นะ" ยามาโมโตะบอก
"ตลกงี่เง่า" ฮายาโตะประชด
"อะไรของแกวะไอ้หัวปลาหมึก" เรียวเฮตวาด  "แค่ประชุมเนี่ยมันอะไรนักหนาของแก"
"แค่พละกำลังของสัตว์ประหลาดมันไม่ช่วยอะไรเราหรอกเว้ย" ฮายาโตะด่า  "ทำไมไม่หัดใช้สมองมั่งวะเจ้าหัวหญ้า"
"พ...พวกนาย"  สึนะปราม

 

"ท่าทางสนุกดีนะครับ ท่านซาวาดะ"
บาจิลมาแทรก  สึนะหันไปทัก
"ตื่นแล้วเหรอครับคุณบาจิล"
"ขอโทษครับ  ดูเหมือนผมจะหลับสนิทไปช่วงหนึ่งเลย"
"ไม่เป็นไรหรอก  แต่ก็พอดีเลย  ผมกำลังจะไปปลุกคุณอยู่พอดี" สึนะพูด

 

 

"ปลุกผมเหรอ"  บาจิลงง

 

ตัดภาพมาที่ห้องครัวเลย งานเลี้ยงจ้า  ต้อนรับน้องบาจิล  เสียงก็เอะอะไปหมด

 

"รู้สึกเป็นเกียรติอย่างมากเลยครับที่พวกคุณร่วมจัดปาร์ตี้เพื่อผม"  บาจิลโค้ง ประทับใจสุดๆ

 

 

"ไม่ต้องกังวลเรื่องนั้นหรอกบาจิล"  รีบอร์นพูด  "พวกนี้แค่หาข้ออ้างจัดงานเลี้ยงน่ะ"
"ม  ไม่จริงนะ" สึนะรีบแก้  "พวกเราดีใจจริงๆ นะที่คุณบาจิลมาที่นี่"

 

 

"คุณแรมโบ้อยากจัดปาร์ตี้ทุกวันเลย  อาหารเยอะแยะเลย"  แรมโบ้นีทำไมโตมามันไม่อ้วนเนี่ย
"เฮ้ แรมโบ้" สึนะปราม

 

 

"ฮะ ฮะ  ใครจะไปสนล่ะ  แต่ว่านะสึนะ" ยามาโมโตะถาม  "นายไม่ได้เชิญสองคนนั่นด้วยเหรอ"
"อ๋อ  นายหมายถึงอิริเอะซังกับสปาน่านะสิ  ฉันเชิญแล้วแต่พวกเขาไม่ว่างน่ะ" สึนะตอบ
"ไม่ต้องห่วงพวกมันหรอกครับรุ่นที่สิบ"  ฮายาโตะว่า
"แต่ว่า  พวกเขาก็อดหลับอดนอนเพื่อพวกเรานะ"  สึนะตอบ

 

 

"จางนีนิน่จะช่วยบ้างนะครับ"  ฟูตะพูดกับจางนีนิ
"อ ผมก็กะจะช่วยเท่าที่สามารถละครับ"  จางนีนิตอบ  "แค่ตอนนี้ผมพักอยู่น่ะครับ"
"อ๋า เหรอครับ  แต่ถ้าคุณทำงานนานไปมันก็อาจจะมีข้อผิดพลาดได้นะครับ"
"น  นั่นสิครับ คุณเข้าใจผมนะครับ ฮะ ฮะ"  จางนีนิตอบฟูตะ
สึนะฟังอยู่ ทำหน้าเอ๋อ คิด
"จางนีนิน่ะตัวทำพลาดเลยนา"
"เฮ้  ฟังนะทุกคน"  เรียวเฮตะโกนขึ้น  "ของจริงกำลังจะเริ่มแล้ว"
"ค คุณพี่"  สึนะเป็นเง็ง
"โค่นเบียคุรัน  โค่นมิลฟิ.."
ยังพูดไม่ทันจบ  ฮายาโตะมาตบหัวไว้ทัน

 

 

"อะไรของแก" เรียวเฮว่า
"งี่เง่า  เราจะไม่พูดถึงเบียคุรันหรืออะไรก็ตามที่เกี่ยวกับมาเฟียต่อหน้าผู้หญิงและเด็กเว้ย"
เรียวเฮเพิ่งสำนึก กระแอมใหญ่
"แฮ่มๆ  ฉันจะพูดเกี่ยวกับการแข่งขันซูโม่เมื่อสิบปีที่แล้ว"
"ฮะฮะ  รุ่นพี่ซาซางาวะนี่กระฉับกระเฉงตลอดเวลาเลยนะครับ"  ยามะหัวเราะ
"อ  แก๊กนี้อีกแล้ว"  สึนะหัวเราะแหะๆ
หันไปดูฮารุ เคียวโกะ เห็นหัวเราะร่าเริงสึนะก็โล่งใจ
"เฮ่อ  พวกนี้ยังไม่ทันรู้สึก"
แต่จริงๆ แล้วฮารุกับเคียวโกะแอบเซ็งล่ะ  เบียงกี้ก็เดินเข้ามาถาม
"ทั้งสองคนเป็นอะไรไปจ๊ะ"
"เปล่าค่ะ"   เคียวโกะตอบ
"ไม่มีอะไรค่ะ" ฮารุตอบ
"งั้นช่วยทำอาหารเพิ่มได้ไหมจีะ" เบียงกี้พูด
"ค่ะ  ตอนนี้มีคนเพิ่มขึ้นด้วย"  เคียวโกะพูด
"ทุกคนก็เหนื่อยกันมากด้วย" ฮารุเห็นด้วย  "เราจะช่วยพวกเขาเพิ่มพละกำลังค่ะ"
"แต่ว่าโครมก็ยังไม่ออกมาเลยนะ" เคียวโกะกังวล
"แย่จังเลย  เธอพลาดปาร์ตี้ครั้งใหญ่เลย"  ฮารุพูด
"ไม่ต้องห่วงหรอกจ้ะ  โครมรู้ความรู้สึกพวกเธอนะ" เบียงกี้ปลอบ

 

ตัดมาในห้องน้องโครม  น้องโครมก็นอนอยู่กับนกฮูกมุคุโร  ฝันเห็นฮารุ เคียวโกะ เบียงกี้ด้วย  อี้ผิงก็เปิดประตูห้องเข้ามา  น้องโครมตกใจ  หันไปมอง  กลายเป็นอี้ผิงยื่นซาละเปาให้ล่ะ  อี้ผิงเป่าซาละเปาร้อนแล้วกินให้ดูหนึ่งคำ

 

"ซาลาเปาร้อนอร่อยมากค่ะ"
อี้ผิงกระโดดขึ้นเตียง  ฉีกซาละเปาแบ่งโครม 1 คำ
"นี่ค่ะ"
"ของฉันเหรอ"  โครมถาม
"ถ้ากินกับคนอื่นมันจะอร่อยขึ้นนะคะ"
น้องโครมหิวก็เลยเอามากิน 1 คำ
"อร่อยจัง"
อี้ผิงก็หยิบให้อีก  น้องโครมยิ้ม
"ขอบใจจ้ะ"

 

 

ตกลงน้องโครมก็กินซาละเปากับอี้ผิง

 

ตัดฉาก
มาเป็นเช้าอีกวัน  ฮารุ เคียวโกะ ก็ตื่นนอนออกจากห้องเดินมาด้วยกัน
"เราต้องทำความสะอาดส่วนของเมื่อวานอีกนะ" ฮารุพูด
"ใช้จานไปเยอะ คงล้านกันอานเลย" เคียวโกะพูด
"นั่นสิ  แต่ก็น่าดีใจนะที่เมื่อวานทุกๆ คนดูสนุกสนานมากเลย"
พอประตูครัวเปิดฮารุก็ตกใจ
"เอ๊ะ มีคนอยู่ด้วย"
ปรากฏว่าน้องโครมล้างจานอยู่กับอี้ผิง  น้องโครมก็ตกใจ

 

"อ่ะ  คุณฮารุ คุณเคียวโกะ"  อี้ผิงเรียก
"อรุณสวัสดิ์จ้ะ"  เคียวโกะทัก  "จะช่วยเราทำความสะอาดเหรอ"
"ข  ขอโทษค่ะ  อืม  ฉันจะพยายามค่ะ" น้องโครมตอบแบบประหม่าสุดๆ
ฮารุกับเคียวโกะจับมือน้องโครมแล้วยิ้มให้  น้องโครมยิ้มตอบ  เบียงกี้ยืนดูอยู่ห่างๆ ยิ้ม สึนะเดินหาวเข้ามาในครัว
"ทำอะไรอยู่เหรอ เบียงกี้"
เบียงกี้จุ๊ปาก ชี้ให้สึนะดูน้องโครมช่วยฮารุกับเคียวโกะล้างจาน  มีฟองติดหน้าน้องโครม เคียวโกะเช็ดให้

 

 

"ทุกๆ คนคงตื่นแล้วจ้ะ  ได้เวลาเตรียมอาหารเช้าแล้ว"
"ฉันจะช่วยค่ะ"  โครมอาสา
"เธอทานกับเราก็ได้นะโครมจัง" ฮารุชวน
"อี้ผิงจะช่วยด้วยค่ะ"
กล้องแพนมาทางสึนะยืนมองอยู่ห่างๆ  รีบอร์นเดินมาพูด
"ดูเหมือนนายจะไม่ต้องกังวลอีกต่อไปแล้วนะ"
"อืม  น่าดีใจจริงๆ" สึนะโล่งอก
กล้องโคลสไปที่น้องโครมคุยกับฮารุอี้ผิง  น้องโครมยิ้ม จบโลด

 

 Shot Today

ซีนคัทวันนี้ สตรีเดย์  ในที่สุดก็ถึงวันที่ต้องแคปรูปผู้หญิง  นางในดวงใจท่านมุคุโร  ช่างน่าหมั่นไส้เป็นยิ่งนัก ฮึ ชิ เชอะ ยอมให้สักตอน ชิ

                              

 

Links Sponsor